Tamlin

De Tamlin-legende gaat als volgt (althans onderstaande versie): Lady Margaret gaat wandelen in het bos om er bloemen te plukken en ontmoet er de elf Tamlin (op dat moment weet ze nog niet dat hij een elf is, elfen zijn geen smurfen, elfen kunnen ook zeg maar 1,80 meter zijn) die haar (nadat zij een grote mond heeft opgezet) de bosjes intrekt. Na de daad (er wordt in het nummer in het midden gelaten of het niet gewoon een verkrachting is) is hij plots verdwenen. Enige tijd later stelt het jonge dienstmeisje vast dat Margaret zwanger is ("i think my lady's loved too long", zegt ze met leedvermaak, hierbij als ik het goed begrijp verwijzend naar coïtus interruptus, nooit een goed idee, tenzij je zwanger wil geraken). Hierop gaat Margaret kruiden plukken in het bos om abortus te plegen, maar dan verschijnt Tamlin opnieuw. De rest van de plot moet u maar horen of lezen. Enkel dit nog, de stemeffecten in het nummer zijn af en toe pretty creepy (let vooral op de stemmen van de elfenkoningin en Tamlin), en de sfeerverandering tussen 2:10 en 2:25 is magistraal. Eén van de beste en beklijvendste Current 93-nummers (uit hun piekperiode), met een grote Steven Stapleton-invloed. En toch maar oppassen in het bos.

MP3: Current 93 - Tamlin (1994)

Barbie Clijsters

Kim Clijsters is herwerkt tot barbiepop. De gelijkenis is treffend. Spijtig dat haar kindje gezien de recente anatomische groeiverwikkelingen van Kim nu op een tafeltje moet rondlopen om mama vast te kunnen houden.

70s

Ging ik net een stukje schrijven over de seventies, met erbij passend stukje muziek, blijkt dat het te gebruiken stukje muziek helemaal niet uit de seventies stamt, maar uit de tweede helft van de sixties. Hoe dan ook, dit instrumentaal nummer is erg swingend en lichtjes bezwerend, en klinkt als de aftiteling van een Frans gangsterdrama, of het moment waarop de held zijn minnares in de steek laat en met een sigaret in de mondhoek stoïcijns de deur uitstapt, het avontuur tegemoet. Zij ligt huilend op het bed.

MP3: Bernard Estardy - Ala mia thra (1967)

Geen ontploffingen

Lopen is tegenwoordig in. Voor al die mensen die graag lopen (ikzelf alvast niet, wegens luiheid, vadsigheid en altijd moe) onderstaand muziekje. De beat klopt helemaal zoals ie moet kloppen. Geen ontploffingen onderweg, enkel een gelijkmatig en blijmoedig tempo.

MP3: The Field - A paw in my face (2007)

Good-Looking One Not Working Today

Wat ik me afvraag: doen vrouwen dat ook?

Oud en wijs

Elk jaar duurt de winter een paar dagen langer. Ik wacht vol ongeduld op de grutto's, de gierzwaluwen en uiteindelijk ook de nachtzwaluwen. Ik wacht zelfs vol ongeduld op het moment dat ik op het terras van de één of andere voze taverne een uitsmijter kan eten. En ik wacht op Milaan - San Remo, de Ronde van Vlaanderen en de Giro. Ik heb zo het idee dat het tot nu toe een erg grijze winter was.

MP3: Daniel Johnston - True love will find you in the end (1988)

Who gives a fuck what they want?

Dit las ik in de Times van een paar dagen terug (ik vergat helaas de datum te noteren) in een interview met Henry Rollins: "A famous friend of me sells a gajillion records. But he has to go out and play the same 20 songs each night. He says, 'Well, that's what the people want' .That's one school of thought. I'm more from the Ornette Coleman, John Coltrane school : What they want? Who gives a fuck what they want? The art says we move on." Geweldige quote, n'est-ce pas? In bijlage: twee bezwerende nummers, één van de heer en voor de aardigheid ook één van mevrouw Coltrane.

MP3: John Coltrane - India (1961)
MP3: Alice Coltrane - Sita Ram (1972)

The McFarthest Spot

Een map gebaseerd op de aanwezigheid van McDonald’s in de Verenigde Staten, dat is al boeiend op zich, maar vergeet vooral de interessante achtergrondinfo en de uitleg over de McFarthest Spot niet te lezen. Dat doet u hier. Lang geleden dat ik nog in een McDonald’s geweest ben trouwens. Dat heeft niet zozeer te maken met zekere wazige ideologische achtergronden, maar meer met het feit dat mijn lichaam geen Big Mac's en Cheeseburgers meer aankan (misschien lukt één cheeseburger nog net). Driewerf helaas! Dus jongeren, geniet van de dagen van uw jeugd en haast u naar McDonald’s, want ook al is het smerig eten, het is ook lekker. Ook vind ik de McDonald’s meestal een vieze plek, met kleverige vloeren en etensresten in alle hoeken en kanten. Een beetje zoals Metropolis en UGC, maar dan zonder slechte films en met goedkopere cola. Misschien is McDonald’s (net als andere hamburgerketen) iets waar je uitgroeit op het moment dat je geld genoeg hebt om ergens anders te gaan eten.

Etiquette in Japan

"It is a Japanese custom to make some slurping noises while eating noodles such as Soba, udon, and somen. People say it tastes better if they make slurping noises. People who eat noodles without a sound could seem strange in Japan." bron

Hoe cool is dat?

Die Hard en Jenin

Wederom een boeiende blogpost op architectuurblog BLDG-Blog over de relatie tussen Die Hard en de Israëlische invasie van Jenin, en waarom Bond suckt en Jason Bourne niet. Erg fascinerend.